Gecultiveerd marmer is noch het meest eco-vriendelijke noch het minst eco-vriendelijke badkamermateriaal op de markt. Het bevindt zich ergens in het midden — beter dan tegels en glasvezel qua levenscyclus, maar minder duurzaam dan massief oppervlakmateriaal of gerecycleerde materialen. Het milieuprofiel hangt af van de herkomst van grondstoffen, het energieverbruik tijdens de productie, de levensduur van het product en de manier waarop het aan het einde van zijn levensduur wordt afgevoerd.
In dit artikel worden al deze factoren uitgelegd, zodat u een weloverwogen beslissing kunt nemen voor uw project.
Gecultiveerd marmer bestaat uit fijngemalen natuurlijk marmer dat is gemengd met polyesterhars en in vorm wordt gegoten met een gelcoatingafwerking. Het fijngemalen marmer is meestal een bijproduct van de winning en bewerking van natuurlijke steensoorten. Steengroeven produceren grote hoeveelheden steenafval in de vorm van reststukken, splinters en stof. Door dit materiaal te gebruiken voor gecultiveerd marmer blijft het uit de vuilnisbelt en vermindert de vraag naar vers gewonnen steen.
De harscomponent is op aardolie gebaseerd. Polyesterhars is een kunststof die wordt afgeleid van ruwe olie. Dit vormt de voornaamste milieukosten van het materiaal. Het harsgehalte van een typisch geïmiteerd-marmeren paneel bedraagt ongeveer 30 tot 35 procent op gewichtsbasis. De resterende 65 tot 70 procent bestaat uit gemalen steenvulsel.
De gellag is eveneens op aardolie gebaseerd. Deze vormt de duurzame oppervlaktelaag die geïmiteerd marmer zijn glans en vlekbestendigheid verleent. De dikte van de gellag is minimaal, maar vertegenwoordigt toch een extra aardolie-input.
Over het algemeen is het grondstoffenprofiel gemengd. Het gebruik van een steengroevebijproduct is een echte milieubijdrage. De op aardolie gebaseerde hars en gellag zijn nadelen die niet kunnen worden weggenomen zonder de volledige materiaalsamenstelling te wijzigen.
Het gietproces voor geïmiteerde marmer is energie-intensief, maar minder dan veel alternatieven. De mengsel van gemalen steen en hars wordt in mallen gegoten, geschud om luchtbellen te verwijderen en in ovens gehard bij temperaturen van ongeveer 60 tot 80 graden Celsius. De hardingscyclus duurt meerdere uren, afhankelijk van de dikte van het onderdeel.
Vergelijk dit met de productie van keramische tegels. Tegels worden gevormd uit klei en in ovens gebakken bij temperaturen boven de 1000 graden Celsius. De energie die nodig is om deze temperatuur te bereiken en te handhaven, is aanzienlijk hoger dan die welke nodig is voor de hardingsovens van geïmiteerde marmer. Volgens een schatting uit de branche bedraagt de ingebedde energie van keramische tegels ongeveer tweemaal die van geïmiteerde marmer per vierkante voet.
Porseleinen tegels vereisen nog hogere baktemperaturen, waardoor hun energievoetafdruk nog groter wordt. Natuurstenen platen vereisen winning uit steengroeven, zagen en polijsten, allemaal energie-intensieve processen die zware machines en waterverbruik inhouden.
De productie van geïmiteerd marmer veroorzaakt minder zwevende deeltjesafval dan het zagen van tegels en de bewerking van natuursteen. Het gietproces vindt in een afgesloten ruimte plaats en eventueel slijpen of polijsten gebeurt nat, waardoor stofvorming wordt beheerst.
Geïmiteerd marmeren douchewanden en -bodems hebben in commerciële toepassingen doorgaans een levensduur van twintig jaar of langer. Bij woongebruik kan de levensduur nog langer zijn bij juiste onderhoud. Een levensduur van twintig jaar betekent dat het materiaal minder vaak hoeft te worden vervangen dan goedkoper alternatiefmateriaal.
Frequente vervanging vormt een aanzienlijke milieubelasting. Elke vervanging vereist nieuwe grondstoffen, nieuwe productie-energie, nieuw vervoer en nieuwe installatie-arbeid. Het oude materiaal belandt op de stortplaats. Producten met een langere levensduur verminderen deze cyclus.
Vinyl douchelijnen en sommige glasvezelproducten moeten mogelijk na 10 tot 15 jaar worden vervangen. Over een gebouwlevenscyclus van 30 jaar betekent dit twee of drie vervangingen, in tegenstelling tot één vervanging voor geïmiteerd marmer. De cumulatieve milieubelasting van meerdere vervangingen kan de belasting van de oorspronkelijke installatie overtreffen.
Geïmiteerd marmer kan ter plaatse worden gerepareerd. Lichtere krassen en schrammen kunnen worden weggepoetst met fijnkorrelig schuurpapier en een polijstmiddel. Diepere krassen kunnen worden gevuld met kleurafgestemd hars en daarna gepolijst. Kerven kunnen worden gerepareerd met hetzelfde vulmateriaal.
Deze repareerbaarheid verlengt de nuttige levensduur van het product. Een geïmiteerd marmeren douche die oppervlakteversleten raakt, kan worden hersteld in plaats van vervangen. Tegeldouches met gebarsten of beschadigde tegels vereisen vaak vervanging van individuele tegels of volledige nieuwe voegbehandeling. Glasvezeldouches met oppervlakteschade moeten doorgaans volledig worden vervangen, omdat reparaties zichtbaar zijn en niet goed standhouden.
Het vermogen om te repareren in plaats van te vervangen is een milieuvoordelige factor die vaak wordt over het hoofd gezien bij vergelijkingen van materialen.
In vergelijking met keramische en porseleinen tegels heeft geïmiteerde marmer een kleiner energieverbruik tijdens de productie en een langere levensduur. Tegels vereisen meer energie bij de productie en moeten vaker worden vervangen vanwege voegenverval of beschadiging van afzonderlijke tegels. Tegels kunnen echter in sommige installaties worden gerecycled, terwijl geïmiteerde marmer over het algemeen niet recycleerbaar is.
In vergelijking met glasvezel en acryl is geïmiteerde marmer zwaarder en vereist het meer energie tijdens de productie. Geïmiteerde marmer heeft echter een langere levensduur en kan worden gerepareerd. Glasvezel- en acrylproducten zijn lichter en goedkoper, maar belanden eerder op een stortplaats.
In vergelijking met massieve oppervlaktematerialen zoals Corian is geïmiteerde marmer minder milieuvriendelijk. Massieve oppervlakten gebruiken acrylhars (eveneens op aardoliebasis), maar zijn volledig recycleerbaar. Afvalstukken van massieve oppervlakten kunnen aan de fabrikant worden geretourneerd voor herverwerking. Afvalstukken van geïmiteerde marmer kunnen niet worden herverwerkt tot nieuwe panelen.
Geïmiteerde marmer is moeilijk te recyclen, omdat het een composietmateriaal is. De gemalen steen en de hars zijn met elkaar verbonden, en het scheiden ervan voor recycling is economisch niet haalbaar. Het meeste afval van geïmiteerde marmer — zowel uit de productie als uit sloop — wordt gestort op een stortplaats.
Sommige fabrikanten onderzoeken manieren om gegoten marmerafval te malen voor gebruik als vulstof in nieuwe producten. Dit is technisch mogelijk, maar nog niet wijdverspreid toegepast. Het probleem is dat het geharde harsgehalte in het gemalen materiaal de eigenschappen van de nieuwe gietproducten beïnvloedt.
Deze beperkte recycleerbaarheid is het zwakste punt in het milieuprofiel van geïmiteerde marmer.
Gecultiveerd marmer kan bijdragen aan LEED-certificering in meerdere categorieën. Het gebruik van gemalen steen als bijproduct voldoet aan MR-crediet 4 (gerecycleerde inhoud). De duurzaamheid en lange levensduur van het materiaal ondersteunen MR-crediet 5 (regionale materialen, indien lokaal geleverd). Het lage-VOC-gehalte van uitgeharde gecultiveerd marmer ondersteunt EQ-crediet 4 (binnenluchtkwaliteit).
Gecultiveerd marmer draagt echter niet bij aan de Materials and Resources-credits voor snel hernieuwbare materialen of gecertificeerd hout. Het voldoet ook niet aan de Building Product Disclosure and Optimization-credits, tenzij de fabrikant een milieu-productverklaring (EPD) verstrekt.
Gecultiveerd marmer is niet het meest milieuvriendelijke badkamer-materiaal dat beschikbaar is. Vaste oppervlaktematerialen en alternatieven met gerecycleerde inhoud hebben een beter milieu-profiel. Gecultiveerd marmer is echter duurzamer dan tegels, glasvezel en acryl wanneer beoordeeld op basis van de gehele levenscyclus.
De belangrijkste voordelen zijn het gebruik van een steengroepproduct, een lagere productie-energie dan gebakken keramiek, een lange levensduur en herstelbaarheid. De nadelen zijn de op aardolie gebaseerde hars, beperkte recycleerbaarheid en de energie die nodig is voor het uitharden.
Voor commerciële projecten waar duurzaamheid en levenscycluskosten van belang zijn, vormt geïmiteerde marmer een redelijk compromis tussen milieu-impact en praktische prestaties. Het is geen ‘groen’ materiaal in de strikte zin, maar wel een verantwoordelijke keuze vergeleken met veel gangbare alternatieven.
V: Is geïmiteerde marmer milieuvriendelijk?
A: Gedeeltelijk. Het gebruikt natuursteenafval als vulstof en heeft een lange levensduur, maar de polyesterhars is op aardolie gebaseerd en het materiaal is moeilijk te recyclen.
V: Is geïmiteerde marmer beter voor het milieu dan tegels?
A: Over het algemeen ja. Geïmiteerde marmer vereist minder energie bij de productie en gaat langer mee, waardoor er over de levenscyclus van het gebouw minder vervangingen nodig zijn.
V: Kan geïmiteerde marmer worden gerecycled?
A: Niet gemakkelijk. De samengestelde aard van het materiaal maakt scheiding en recycling met de huidige technologie onpraktisch.
V: Bevat gevoed marmer VOS?
A: Het uithardingsproces geeft tijdens de productie VOS af, maar het uitgeharde product is inert en geeft in de afgewerkte installatie geen VOS meer af.
V: Kan beschadigd gevoed marmer worden gerepareerd in plaats van vervangen?
A: Ja. Krasjes, schrammen en kleine chips kunnen ter plaatse worden gerepareerd, waardoor de levensduur van het product wordt verlengd.
Gerelateerd: Vergelijking van duurzame badkamermaterialen ,Productieproces van gevoed marmer ,Analyse van levenscycluskosten voor commerciële badkamers ,Gids voor lage-VOS-badkamerproducten
Copyright © Guangdong Wiselink Ltd. -- PRIVACYBELEID
EN
